Fiziksel olarak bir düşman ile savaşmak belli bir fiziksel kuvvet ve bütünlük istemektedir. Bu fiziksel bütünlük vücudun rakibinden daha atak daha esnek daha kuvvetli daha dayanıklı olması gerekliliğini doğurur; aksi takdirde esas amaç olan hayatta kalmak, güdüsü sonuca ulaşamaz.
Bu şekilde kendini yaşatma güdüsü bedensel hareket ile birleştiğinde spor olgusu ortaya kaçınılmaz olarak çıkmaktadır.
Günümüz disipliner sporları içinde savunma sanatlarını spor biçimi –kendi içinde de ayrılsa bile- faklılıklar içermektedir. Bilimsel olarak beden eğitimi konusuna baktığınızda amaç hayatta kalmak değil rakibinden kondisyonca üstün olmaktır; bu sebeple yapılan çalışmalar daha farklı olmaktadır.
Ancak savunma sanatlarında amaç en ummadık anda bile savaşmaya hazır olmaktır. Dolayısıyla çalışmalar, sezgilerden başlayıp teknik yeterliliğe; en son ise kondisyon yeterliliğine doğru yol almaktadır.
Hedeflenen teknik bir yarışma olmadığı zamanlarda eğitim ve çalışma teknik çalışmadır. Ancak bunun aksi bir hedef varsa –yarışmak gibi- bu sefer çalışma kendin kadar bilgili bir rakipten sadece kondisyon olarak üstün olmayı hedefler; çalışma şekli tamamen değişir. Bu noktada dövüş-savunma sporları ortaya çıkmaktadır.